Stowarzyszenie Inżynierów Polskich w Kanadzie, Oddział w Ottawie Stowarzyszenie Inżynierów Polskich w Kanadzie, Oddział w Ottawie
Strona główna
Kalendarz
Statut
Zarząd Okręgu
Zarząd Główny SIP
Historia Okręgu
Zostań członkiem SIP
Sprawozdania z imprez
Odnośniki do innych stron
Koło Pań przy SIP
Wiadomości SIP Ottawa
Biuletyn
Polonia Ottawska

STOWARZYSZENIE INŻYNIERÓW POLSKICH W KANADZIE

Nasza historia (źródło Zarząd Główny SIP, Historia):

Początki SIP sięgają pierwszych lat II-giej Wojny Światowej. Po zakończeniu kampanii wrześniowej wielu spośród polskich inżynierów znalazło się poza krajem, zwłaszcza w Wielkiej Brytanii i nie-okupowanej części Francji. W tym samym czasie Kanada w pośpiechu rozbudowywała swój przemysł obronny i szczególnie mocno odczuwała brak wyszkolonej kadry technicznej. Nic więc dziwnego, że podczas swej wizyty w Londynie kanadyjski minister dostaw wojskowych C. D. Howe zainteresował się możliwością sprowadzenia do Kanady polskich specjalistów. Wkrótce doszło do zawarcia umowy na mocy której polscy inżynierowie i technicy mieli przybyć do Kanady na wizy okresowe  «for the duration » i po zwycięskim zakończeniu wojny powrócić do Kraju.

Akcja władz tak polskich jak i kanadyjskich nie dałaby szybkich wyników, gdyby nie pomoc wcześniej zorganizowanych na uchodźstwie polskich organizacji technicznych. We Francji, od jesieni 1939 roku istniało Stowarzyszenie Inżynierów i Techników Polskich - uchodźców wojennych - działające szczególnie wydatnie po kapitulacji Francji, w jej części nie-okupowanej. Stowarzyszenie Techników Polskich w Wielkiej Brytanii powstało przed końcem 1940 roku i gromadziło specjalistów przybyłych tam jesienią 1939 roku oraz ewakuowanych z Francji w 1940 roku.

Z chwilą powstania możliwości wyjazdu do Kanady, w lokalu STP w WB w Londynie, w dniu 17 lutego 1941 roku odbyło się zebranie, na którym postanowiono, że członkowie po przybyciu do Kanady zorganizują « Koło » stowarzyszenia z Wielkiej Brytanii.

Pierwsza grupa polskich inżynierów, ok. 20 osób, wylądowała w porcie Halifax w marcu 1941 roku. Zgodnie z postanowieniem podjętym w Londynie, przybyli do Kanady inżynierowie zorganizowali w Ottawie zebranie 15 czerwca 1941 roku, które w kronice SIP uważane jest za pierwszy Walny Zjazd Stowarzyszenia, reprezentujący 29 członków. Decyzją o fundamentalnym znaczeniu, podjętą podczas tego zebrania, było przyjęcie wniosku o utworzeniu samodzielnego Stowarzyszenia Techników Polskich w Kanadzie z niezależnym Zarządem i Komisją Rewizyjną, a nie jak poprzednio planowano, « koła » STP z Wielkiej Brytanii na terenie Kanady. W maju 1942 r, gdy odbywał się 11 Walny Zjazd, Stowarzyszenie liczyło już 112 członków, pośród których 40-tu przyjechało z Wielkiej Brytanii, 58 z Francji, 8 z Japonii oraz 6 z Brazylii.

Polscy inżynierowie, mimo ciężkich początkowych warunków bytu, dzięki dobremu przygotowaniu zawodowemu, spełniali swe zadanie należycie. Ta pierwsza grupa, posiadająca wysokie kwalifikacje, oddała duże zasługi dla wojennego przemysłu kanadyjskiego, była twórczym i cenionym przez Kanadę elementem, co wydatnie podniosło opinie władz kanadyjskich. W « Proceedings of the Standing Committee on Immigration and Labour » kanadyjskiego senatu z 25 czerwca 1946 r., przedstawione zostały osiągnięcia polskich inżynierów i uczonych, sprowadzonych do Kanady na okres wojny, do których m.in. należały: uruchomienie 5 zupełnie nieznanych w Kanadzie gałęzi produkcji, zorganizowanie 6 zakładów produkcyjnych, zgłoszenie 35 patentów, z których 8 zostało zastosowanych w przemyśle kanadyjskim.

W latach 1944 i 1945 SIP wydawało własny kwartalnik pod nazwą « The Polish Engineering Review », przekształcony w 1946 r. w Biuletyn Stowarzyszenia.

W latach 1945 do 1947 Stowarzyszenie przeżywa krytyczny okres. Wbrew oczekiwaniom, Polska nie znalazła się w gronie zwycięzców. Opuszczona przez sojuszników, mocą dyktatu jałtańskiego, włączona została do sowieckiej strefy wpływów. Ponure wieści, jakie dochodziły z Kraju, nie skłaniały do powrotu i przeważająca większość członków STP zdecydowała się pozostać w Kanadzie na stałe. Rozłąka z rodzinami pozostałymi w Polsce i troska o los Ojczyzny działały wybitnie deprymująco na wszystkich polskich uchodźców. Równocześnie przemysł kanadyjski zaczął się przeorganizowywać z wojennego na pokojowy, co dla wielu oznaczało utratę lub zmianę pracy, a nierzadko i zmianę miejsca zamieszkania. SIP stanęło przed koniecznością wypracowania nowego typu działalności, która odpowiadałaby powstałej sytuacji. Stowarzyszenie przestaje być organizacją skupiającą ludzi, dla których pobyt w Kanadzie jest tylko etapem w oczekiwaniu na możliwość powrotu do Polski. Z inicjatywy Oddziału Toronto rozpoczęto energiczne starania w Urzędzie Imigracyjnym o sprowadzenie do Kanady kolegów wegetujących w różnych zakątkach świata. W wyniku tych starań przyjechało w owym czasie do Kanady, za poręczeniem Stowarzyszenia, około 270 inżynierów i techników.

W początkach lat pięćdziesiątych zaczęli przybywać do Kanady byli żołnierze polskich formacji wojskowych na Zachodzie, którzy po zdemobilizowaniu znaleźli się w Wielkiej Brytanii i tam, korzystając z pomocy rządowej, podjęli studia, głównie na Polish University College. Ich sytuacja była zdecydowanie lepsza od innych fal imigracyjnych. Posiadali brytyjskie dyplomy i nie dotyczyła ich bariera językowa. Wielu spośród nich aktywnie włączyło się do działalności w Stowarzyszeniu. SIP, wzmocnione « brytyjską grupą », wchodzi w okres niezwykle czynnej działalności, trwającej przez następne dwa dziesięciolecia. Organizowane są odczyty i regularne spotkania towarzyskie. Doroczne bale karnawałowe, w których uczestniczyły osobistości życia politycznego, były odnotowywane w prasie.

Członkowie SIP czynnie uczestniczyli w pracach nad przygotowaniem obchodów Millennium Polski Chrześcijańskiej. Podobnie było z pomnikiem Mikołaja Kopernika, ufundowanym przez społeczność polską jako dar dla miasta Montreal. Również pomnik Sir Kazimierza Gzowskiego w Toronto powstał z inicjatywy członków SIP. Członkowie Stowarzyszenia z Okręgu w Ottawie brali aktywny udział w pracach Komisji B & B (Royal Commission on Bilingualism and Biculturalism), której osiągnięcia stały się podwaliną do wprowadzenia w Kanadzie polityki wielo-kulturowości. Z SIP Oddział Ottawa wypłynęła inicjatywa pomocy Katolickiemu Uniwersytetowi Lubelskiemu oraz reaktywowania Koła Przyjaciół KUL-u. Oddział Ottawa był również głównym organizatorem ogólno-kanadyjskich obchodów 500-lecia urodzin Mikołaja Kopernika, zakończonych ofiarowaniem, w imieniu narodu kanadyjskiego, spektroskopu dla obserwatorium Uniwersytetu w Toruniu.

Lata 60-te i 70-te to okres stosunkowo nielicznej imigracji. Kolejna, największa od czasu zakończenia II-giej Wojny Światowej fala imigracyjna rozpoczęła się po « gorącym sierpniu » roku 80-go. Obozy uchodźców zapełniły się tysiącami naszych Rodaków. Wielu z nich posiadało dyplomy uczelni technicznych i czyniło starania o otrzymanie wizy imigracyjnej do Kanady. Ci, którzy otrzymali akceptacje biur imigracyjnych i dotarli do Kanady, mieli duże trudności ze znalezieniem jakiejkolwiek pracy, nie mówiąc już o zatrudnieniu zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. I tym razem w Stowarzyszeniu znaleźli się ludzie, którzy szybko zareagowali na zaistniałą sytuację. Zostały zorganizowane « Kursy przygotowania zawodowego dla nowoprzybyłych inżynierów i techników » przy finansowym poparciu Ministerstwa Imigracji i Zatrudnienia. Kursy te cieszyły się dużą popularnością wśród imigrantów i przysporzyły Stowarzyszeniu wielu nowych członków.

W wyniku przemian jakie nastąpiły w 1989 r. i ostatecznym odzyskaniu przez Polskę suwerenności, SIP stanęło w obliczu nowych zadań. W 1990 roku, pod egidą Stowarzyszenia powstał Komitet Technologicznej Współpracy z Polską, który prowadzi wielopłaszczyznową działalność m.in. poprzez:

  • organizowanie wykładów i współpracę z polskimi uczelniami
  • konsultacje
  • pomoc przedstawicielom polskich instytucji odwiedzających Kanadę
  • tłumaczenia publikacji

We wrześniu 1994 r. Komitet, wspólnie z Kanadyjsko-Polską Izbą Handlową zorganizował spotkanie z kanadyjskimi przedsiębiorcami dla polskiej delegacji handlowej, towarzyszącej Prezydentowi R.P. w czasie jego wizyty w Kanadzie. W latach 1994-95 Komitet udzielał pomocy polonijnym organizacjom na Litwie: Stowarzyszeniu Nauczycieli Szkół Polskich na Litwie oraz Uniwersytetowi Polskiemu w Wilnie. Od 1946 r. Stowarzyszenie aktywnie włączyło się do działalności Kongresu Polonii Kanadyjskiej. Oddziały SIP wybierały delegatów do rejonowych Oddziałów KPK. Wielu spośród nich obejmowało czołowe funkcje w Zarządach KPK a inżynierowie Z. Jaworski, Z. Jarmicki, S. Orłowski i A. Garlicki zostali wybrani na prezesów Zarządu Głównego.

Aktualnie STP posiada oddziały w miastach Montreal, Ottawa, Toronto, Kitchener, Edmonton i Oshawa* i skupia około 500 członków. Na 42 Walnym Zjeździe w Ottawie, w październiku 1996 r. zmieniono dotychczasową, polską nazwę Organizacji - Stowarzyszenie Techników Polskich w Kanadzie (STP) na Stowarzyszenie Inżynierów Polskich w Kanadzie (SIP) co jest wiernym tłumaczeniem oficjalnych angielsko i francusko-języcznych wersji.

Pierwszoplanowym zadaniem, przed jakim obecnie stanęło Stowarzyszenie, jest znalezienie nowych form życia organizacyjnego, które wychodziłyby naprzeciw oczekiwaniom członków, reprezentujących różne grupy pokoleniowe i różny stopień powiązań z Polską.

Grzegorz Sobocki
Toronto, May 1998.


* Stowarzyszenie Inżynierów Polskich w Kanadzie (SIP) posiada w 2004 roku 8 oddziałów: w Edmonton, Hamilton, Kitchener, Mississauga, Oshawa, Ottawa, Peterborough i Toronto.

Początek strony