Stowarzyszenie Inzynierow Polskich w Kanadzie, Oddzial w Ottawie Stowarzyszenie Inzynierow Polskich w Kanadzie, Oddzial w Ottawie
Wersja z ogonkami

Strona glowna
Kalendarz
Statut
Zarzad Okregu
Zarzad Glowny SIP
Historia Okregu
Zostan czlonkiem SIP
Sprawozdania z imprez
Odnosniki do innych stron
Kolo Pan przy SIP
Wiadomosci SIP Ottawa
Biuletyn
Polonia Ottawska

STOWARZYSZENIE INZYNIEROW POLSKICH W KANADZIE

Nasza historia (zrodlo Zarzad Glowny SIP, Historia):

Poczatki SIP siegaja pierwszych lat II-giej Wojny Swiatowej. Po zakonczeniu kampanii wrzesniowej wielu sposrod polskich inzynierow znalazlo sie poza krajem, zwlaszcza w Wielkiej Brytanii i nie-okupowanej czesci Francji. W tym samym czasie Kanada w pospiechu rozbudowywala swoj przemysl obronny i szczegolnie mocno odczuwala brak wyszkolonej kadry technicznej. Nic wiec dziwnego, ze podczas swej wizyty w Londynie kanadyjski minister dostaw wojskowych C. D. Howe zainteresowal sie mozliwoscia sprowadzenia do Kanady polskich specjalistow. Wkrotce doszlo do zawarcia umowy na mocy ktorej polscy inzynierowie i technicy mieli przybyc do Kanady na wizy okresowe  «for the duration » i po zwycieskim zakonczeniu wojny powrocic do Kraju.

Akcja wladz tak polskich jak i kanadyjskich nie dalaby szybkich wynikow, gdyby nie pomoc wczesniej zorganizowanych na uchodzstwie polskich organizacji technicznych. We Francji, od jesieni 1939 roku istnialo Stowarzyszenie Inzynierow i Technikow Polskich - uchodzcow wojennych - dzialajace szczegolnie wydatnie po kapitulacji Francji, w jej czesci nie-okupowanej. Stowarzyszenie Technikow Polskich w Wielkiej Brytanii powstalo przed koncem 1940 roku i gromadzilo specjalistow przybylych tam jesienia 1939 roku oraz ewakuowanych z Francji w 1940 roku.

Z chwila powstania mozliwosci wyjazdu do Kanady, w lokalu STP w WB w Londynie, w dniu 17 lutego 1941 roku odbylo sie zebranie, na ktorym postanowiono, ze czlonkowie po przybyciu do Kanady zorganizuja « Kolo » stowarzyszenia z Wielkiej Brytanii.

Pierwsza grupa polskich inzynierow, ok. 20 osob, wyladowala w porcie Halifax w marcu 1941 roku. Zgodnie z postanowieniem podjetym w Londynie, przybyli do Kanady inzynierowie zorganizowali w Ottawie zebranie 15 czerwca 1941 roku, ktore w kronice SIP uwazane jest za pierwszy Walny Zjazd Stowarzyszenia, reprezentujacy 29 czlonkow. Decyzja o fundamentalnym znaczeniu, podjeta podczas tego zebrania, bylo przyjecie wniosku o utworzeniu samodzielnego Stowarzyszenia Technikow Polskich w Kanadzie z niezaleznym Zarzadem i Komisja Rewizyjna, a nie jak poprzednio planowano, « kola » STP z Wielkiej Brytanii na terenie Kanady. W maju 1942 r, gdy odbywal sie 11 Walny Zjazd, Stowarzyszenie liczylo juz 112 czlonkow, posrod ktorych 40-tu przyjechalo z Wielkiej Brytanii, 58 z Francji, 8 z Japonii oraz 6 z Brazylii.

Polscy inzynierowie, mimo ciezkich poczatkowych warunkow bytu, dzieki dobremu przygotowaniu zawodowemu, spelniali swe zadanie nalezycie. Ta pierwsza grupa, posiadajaca wysokie kwalifikacje, oddala duze zaslugi dla wojennego przemyslu kanadyjskiego, byla tworczym i cenionym przez Kanade elementem, co wydatnie podnioslo opinie wladz kanadyjskich. W « Proceedings of the Standing Committee on Immigration and Labour » kanadyjskiego senatu z 25 czerwca 1946 r., przedstawione zostaly osiagniecia polskich inzynierow i uczonych, sprowadzonych do Kanady na okres wojny, do ktorych m.in. nalezaly: uruchomienie 5 zupelnie nieznanych w Kanadzie galezi produkcji, zorganizowanie 6 zakladow produkcyjnych, zgloszenie 35 patentow, z ktorych 8 zostalo zastosowanych w przemysle kanadyjskim.

W latach 1944 i 1945 SIP wydawalo wlasny kwartalnik pod nazwa « The Polish Engineering Review », przeksztalcony w 1946 r. w Biuletyn Stowarzyszenia.

W latach 1945 do 1947 Stowarzyszenie przezywa krytyczny okres. Wbrew oczekiwaniom, Polska nie znalazla sie w gronie zwyciezcow. Opuszczona przez sojusznikow, moca dyktatu jaltanskiego, wlaczona zostala do sowieckiej strefy wplywow. Ponure wiesci, jakie dochodzily z Kraju, nie sklanialy do powrotu i przewazajaca wiekszosc czlonkow STP zdecydowala sie pozostac w Kanadzie na stale. Rozlaka z rodzinami pozostalymi w Polsce i troska o los Ojczyzny dzialaly wybitnie deprymujaco na wszystkich polskich uchodzcow. Rownoczesnie przemysl kanadyjski zaczal sie przeorganizowywac z wojennego na pokojowy, co dla wielu oznaczalo utrate lub zmiane pracy, a nierzadko i zmiane miejsca zamieszkania. SIP stanelo przed koniecznoscia wypracowania nowego typu dzialalnosci, ktora odpowiadalaby powstalej sytuacji. Stowarzyszenie przestaje byc organizacja skupiajaca ludzi, dla ktorych pobyt w Kanadzie jest tylko etapem w oczekiwaniu na mozliwosc powrotu do Polski. Z inicjatywy Oddzialu Toronto rozpoczeto energiczne starania w Urzedzie Imigracyjnym o sprowadzenie do Kanady kolegow wegetujacych w roznych zakatkach swiata. W wyniku tych staran przyjechalo w owym czasie do Kanady, za poreczeniem Stowarzyszenia, okolo 270 inzynierow i technikow.

W poczatkach lat piecdziesiatych zaczeli przybywac do Kanady byli zolnierze polskich formacji wojskowych na Zachodzie, ktorzy po zdemobilizowaniu znalezli sie w Wielkiej Brytanii i tam, korzystajac z pomocy rzadowej, podjeli studia, glownie na Polish University College. Ich sytuacja byla zdecydowanie lepsza od innych fal imigracyjnych. Posiadali brytyjskie dyplomy i nie dotyczyla ich bariera jezykowa. Wielu sposrod nich aktywnie wlaczylo sie do dzialalnosci w Stowarzyszeniu. SIP, wzmocnione « brytyjska grupa », wchodzi w okres niezwykle czynnej dzialalnosci, trwajacej przez nastepne dwa dziesieciolecia. Organizowane sa odczyty i regularne spotkania towarzyskie. Doroczne bale karnawalowe, w ktorych uczestniczyly osobistosci zycia politycznego, byly odnotowywane w prasie.

Czlonkowie SIP czynnie uczestniczyli w pracach nad przygotowaniem obchodow Millennium Polski Chrzescijanskiej. Podobnie bylo z pomnikiem Mikolaja Kopernika, ufundowanym przez spolecznosc polska jako dar dla miasta Montreal. Rowniez pomnik Sir Kazimierza Gzowskiego w Toronto powstal z inicjatywy czlonków SIP. Czlonkowie Stowarzyszenia z Okregu w Ottawie brali aktywny udzial w pracach Komisji B & B (Royal Commission on Bilingualism and Biculturalism), ktorej osiagniecia staly sie podwalina do wprowadzenia w Kanadzie polityki wielo-kulturowosci. Z SIP Oddzial Ottawa wyplynela inicjatywa pomocy Katolickiemu Uniwersytetowi Lubelskiemu oraz reaktywowania Kola Przyjaciol KUL-u. Oddzial Ottawa byl rowniez glownym organizatorem ogolno-kanadyjskich obchodow 500-lecia urodzin Mikolaja Kopernika, zakonczonych ofiarowaniem, w imieniu narodu kanadyjskiego, spektroskopu dla obserwatorium Uniwersytetu w Toruniu.

Lata 60-te i 70-te to okres stosunkowo nielicznej imigracji. Kolejna, najwieksza od czasu zakonczenia II-giej Wojny Swiatowej fala imigracyjna rozpoczela sie po « goracym sierpniu » roku 80-go. Obozy uchodzcow zapelnily sie tysiacami naszych Rodakow. Wielu z nich posiadalo dyplomy uczelni technicznych i czynilo starania o otrzymanie wizy imigracyjnej do Kanady. Ci, ktorzy otrzymali akceptacje biur imigracyjnych i dotarli do Kanady, mieli duze trudnosci ze znalezieniem jakiejkolwiek pracy, nie mowiac juz o zatrudnieniu zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami. I tym razem w Stowarzyszeniu znalezli sie ludzie, ktorzy szybko zareagowali na zaistniala sytuacje. Zostaly zorganizowane « Kursy przygotowania zawodowego dla nowoprzybylych inzynierow i technikow » przy finansowym poparciu Ministerstwa Imigracji i Zatrudnienia. Kursy te cieszyly sie duza popularnoscia wsrod imigrantow i przysporzyly Stowarzyszeniu wielu nowych czlonków.

W wyniku przemian jakie nastapily w 1989 r. i ostatecznym odzyskaniu przez Polske suwerennosci, SIP stanelo w obliczu nowych zadan. W 1990 roku, pod egida Stowarzyszenia powstal Komitet Technologicznej Wspolpracy z Polska, ktory prowadzi wieloplaszczyznowa dzialalnosc m.in. poprzez:

  • organizowanie wykladow i wspolprace z polskimi uczelniami
  • konsultacje
  • pomoc przedstawicielom polskich instytucji odwiedzajacych Kanade
  • tlumaczenia publikacji

We wrzesniu 1994 r. Komitet, wspolnie z Kanadyjsko-Polska Izba Handlowa zorganizowal spotkanie z kanadyjskimi przedsiebiorcami dla polskiej delegacji handlowej, towarzyszacej Prezydentowi R.P. w czasie jego wizyty w Kanadzie. W latach 1994-95 Komitet udzielal pomocy polonijnym organizacjom na Litwie: Stowarzyszeniu Nauczycieli Szkol Polskich na Litwie oraz Uniwersytetowi Polskiemu w Wilnie. Od 1946 r. Stowarzyszenie aktywnie wlaczylo sie do dzialalnosci Kongresu Polonii Kanadyjskiej. Oddzialy SIP wybieraly delegatow do rejonowych Oddzialow KPK. Wielu sposrod nich obejmowalo czolowe funkcje w Zarzadach KPK a inzynierowie Z. Jaworski, Z. Jarmicki, S. Orlowski i A. Garlicki zostali wybrani na prezesow Zarzadu Glownego.

Aktualnie STP posiada oddzialy w miastach Montreal, Ottawa, Toronto, Kitchener, Edmonton i Oshawa* i skupia okolo 500 czlonkow. Na 42 Walnym Zjezdzie w Ottawie, w pazdzierniku 1996 r. zmieniono dotychczasowa, polska nazwe Organizacji - Stowarzyszenie Technikow Polskich w Kanadzie (STP) na Stowarzyszenie Inzynierow Polskich w Kanadzie (SIP) co jest wiernym tlumaczeniem oficjalnych angielsko i francusko-jezycznych wersji.

Pierwszoplanowym zadaniem, przed jakim obecnie stanelo Stowarzyszenie, jest znalezienie nowych form zycia organizacyjnego, ktore wychodzilyby naprzeciw oczekiwaniom czlonkow, reprezentujacych rozne grupy pokoleniowe i rozny stopien powiazan z Polska.

Grzegorz Sobocki
Toronto, May 1998.


* Stowarzyszenie Inzynierow Polskich w Kanadzie (SIP) posiada w 2004 roku 8 oddzialow: w Edmonton, Hamilton, Kitchener, Mississauga, Oshawa, Ottawa, Peterborough i Toronto.

Poczatek strony